در باب اين نظر استحسانى - با اغماض از مسامحتى كه در معنى دو كلمهء [ قراع « 1 » ] و [ مصاع « 2 » ] رفته است - تذكار اين نكته را ، به ايجاز و اختصار ، ضرورى مىبيند كه : اين بيشتر مصدر ثلاثى مجرّد است كه از مصادر جامد يا مشتقّ منه يا اصل مشتقّات « 3 » به‌شمار مىآيد ، و مىتوان آن را در زبان عربى ، به مجاز ، براى مبالغه به صورت نعت مؤوّل به مشتق آورد ، تا مصدر ثلاثى مزيد فيه ، و اينكه در منابع معتمدى كه از ائمّهء نحو و ادب در دسترس اين بنده بوده ، و به برخى از آنها در ذيل اين صفحه اشارت مىرود ، در مقام بيان مثالهاى اين قاعده ، جز به مصادر ثلاثى مجرّد تمثّل نرفته است « 4 » ، خود گواهى است راست بر اين دعوى . امّا در باب قول خنساء ، در قصيدهء بسيار معروف وى در مرثيت برادرش صخر ، آنجا كه گفته است :

--> ( 1 ) - قراع و مقارعة : با كسى شمشير زدن . « تاج المصادر بيهقى و المصادر زوزنى » . ( 2 ) - مصاع و مماصعة ، مأخوذ از « مصع » ( : زدن به شمشير . از « لسان العرب » ) : المجالدة . « تاج المصادر » ، مقاتله كردن . « الصراح من الصحاح » . ( 3 ) - نحويان كوفه گويند : مصدر از فعل مشتق است ، و نحويان بصره گويند : فعل از مصدر مشتق است . از الانصاف فى مسائل الخلاف بين النحويين البصريين و الكوفيين ، صفحهء 102 . ( 4 ) - براى تفصيل رجوع شود به : الكتاب : جلد 1 ، صفحهء 213 و 214 ، و فقه اللغة ، للثعالبى ، صفحهء 216 ، و المفصل فى النحو ، للزمخشرى ، صفحهء 25 ، و شرح المفصل لابن يعيش ، جلد 3 صفحهء 49 و 50 ، و شرح كافية ابن الحاجب لرضى الدين الاسترابادى ، جلد 1 ، صفحهء 302 ، و شرح ابن عقيل على الفية ابن مالك ، جلد 2 ، صفحهء 151 ، و اوضح المسالك الى الفية ابن مالك ، لابن هشام ، صفحهء 94 ، و شرح الفية ابن مالك لابن الناظم ، صفحهء 260 و 261 ، و شرح الاشمونى على الفية ابن مالك ، جلد 2 صفحهء 397 ، و البهجة المرضية فى شرح الالفية ، للسيوطى ، باب نعت ، صفحهء 152 ، و لسان العرب و تاج العروس ، ذيل مادهء ( ع د ل ) ، و المزهر ، للسيوطى ، جلد 2 ، صفحهء 219 و 220 ، و تفسير ابو الفتوح رازى ، جلد 1 ، صفحهء 415 ، ذيل آيهء شريفه « و لكن البر من آمن باللّه . . . الاية » . قرآن كريم : 2 / 177 .